تنها یک بار اتفاق میافتد که احساسات عمیق باشند. یک بار که شکست آنچه منشا این احساس بود، همه چیز تمام میشود. ذهن و قلب تبدیل میشود به یک فضایِ خالی که نمیخواهی پر شود. و کم کم آن سکوت و فاصله ی اصیل میآید درونت را پر میکند از هیچِ نجیب!

پینوشت: این روزها، روزهای به باد رفتن باورهاست! به غیر از خدا به هیچ کس نباید باور داشت. انسانها استاد بر باد دادن باورتان هستند..

برای من ماجرای مردی را نقل کردند

که دوستش به زندان افتاده بود و او شبها
بر کف اتاق میخوابید تا از آسایشی لذت نبرد
که دوستش از آن محروم شده باشد ...!
چه کسی
چه کسی برای ما بر زمین خواهد خفت ؟!

آلبرکامو
سقوط

چند شب است که تلخ کامی گریبانگیر لحظه های ارزشمند بازگشتم به خانه ی پدری شده است. انگار قرار بر بی قراری من است! از هجوم خاطرات و احساساتی که جز رنج و اندوه حاصلی ندارد به ستوه آمدهام.

مرور درد بی درمانی ست. مرض جانکاهی که برای غلبه بر آن باید با ناخودآگاهت به مبارزه برخیزی...

آدمها میآیند، آدمها میروند. تنها خاطرات است که میماند. بدا به حال او که همچون عبرتی در خاطرم حک شد و هر بار که این بیت را زمزمه میکنم، او را بخاطر میآورم. خودپرست بود و دروغگو رفیقِ نارفیق...

با مدعی مگویید اسرار عشق و مستی

تا بی خبر بمیرد در درد خود پرستی...

روزگاری نه چندان دور، باورها رنگ نور داشت، رنگ سادگی... امروز اما پس از آن روزها که تلخ یا شیرین، سخت یا آسان، هر چه که بود، گذشششت... روزگاری به کلام آدمها باور داشتم. به وجود صداقت، به احساس ناب...